Mecnun’un çölünden döndümde su veren olmadı ey Leylam ve başlamak kavgadır dedim, başladım bu hayat denilen kavgaya. Ama sen gitmeyi seçtin bu yürekten. Şimdi söyle bana ben bu sevdayı hangi denize atayım? Kahretmesin!.. / … bütün denizler mavi, gözlerine mi atayım? Oysa ahuzar dediler bekleyişlere, bir yanı mahşer kokan şiirin eteğinde gül buldular nedense. Sende biliyorsun ki hiçbir boşluk başka bir boşluğu doldurmaz hiçbir zaman. Ama kanasa da maviler, bir çocuk ağlamasında bulsam da gün batmayan yüzünü, yeterdir bana. Bak sevdiğim bak başka gözlerde sürgün ömrümüz, kala kalırım sustuğum yerde. Ateşe koşan kelebekler gibi koştum sana, tüm şehir gördü beni, bir tek sen görmedin her nedense. Ne kadar da zormuş taşımak varoluşun erdemini üç kör harf bir topal heceye. Umarsız bir yalnızlıktım, kendi suskunluğunda ölen; gözlerin değince bakışlarıma, sonrası mavide çoğalan bir sevda masalı. Şimdi dilsiz duvarlar bir de kör kalemim kaldı yanımda senden arta kalan. Terazinin kefesi kırıldı ve dağıldı aşkın dengesi. Mavi denizler mi bitti ki karanlık sularda yol arıyoruz. Sokaklar yeni adımlara gebe hani, dağlar bir daha yüksek, deniz maviye derin. Devrim, duldamızda gizli umut.
Ey gece al kuytu hüznümü yüzümden, hasretin ötesine kaç bahar var anlat bana, ezeli tekerrür eden kaç tarih. Yazar yaradan / yaradan kanayıp ölen kaç şair ey yar. Kucağımdaki nisanı gözyaşımla besledim, meğer hayat bize hep küflü şarkılar söyletmiş sevgili. Denizin hüznü bulanmıştı gözlerine, kanıyordu deniz. Serçenin avuçlarında yitiyor şimdi zaman. Aklım erir güzelliğin geçmişinde; içimde baki aşk bu hayat… bu gidişin damla damla, damladı bedenime, her bir damlada bir yıldız kaydı gökten. Korkularıma en büyük sığınaktı dudakların, tenin sevgili / gecenin geceme en güzel sunusu, yalnızlığımın bembeyaz buğusu, ki ne yana dönsem yokluğun… Tepeme gözler yağıyor / sözler saplanıyor yüreğime şimdi… Ve gecedir, parmaka uçların diken kesilir bir an, dokunsam tenin acır. Gövdemden dört nal geçen, bir deli tay olursun bazen; yangınlar ötesinde, baharların ucundasın biliyorum ama ne yazık ki seni göremiyorum. Ve geri kaldı zaman; gamzelerinden kanayan, bir gece daha örtüldü, gecenin üstüne. Ezberimdesin sen benim, iki dudak arasında erirsin. Çalıntı sevinçlerden devşirdim solaklığımın kireç yüzlü telaşını ve bak mevsimlerdir kül akan / düşlerimi emzirdiğim köy çeşmelerinde yakıyor içimi duvar diplerinin yalnızlığı, bir ağıt benimkisi / bir yakarış sadece…
Ruhumu alevine verdim bu ayrılıklarla dolup taşmış sevdaya. Kan çekiliyor damarlarımdan hokkalara. Küçüldükçe büyüyorum gözünde, büyüdükçe küçülüyorum, farkındayım bunun. Ama zor değil, hiç zor değil, demli çayı bardakta karıştırıp bir başına yudumlamak doyasıya. Lakin “çaya kaç şeker alırsın?” diye soran bir ses olmalı ya ara sıra… Hani yeri yer, göğü gök bilirdik;ipsiz uçurtmadeğilmiydi martılarımız. Değilmiş meğer hiçbir şey böyle değilmiş. Oysa ben senin cam kırıkları içindeki ellerini sevdim teneffüse çııkmak gibiydi gözlerin, yangından kurtarılan çok suretliydidolunayın. Göz çukurum kan içinde, yılların soğukluğu, yüzümdeki çiğdem yüklü hüzün bu yaşananlar. Toprak gök yüzüne çivilenir, tafan kendi yüreğini satmasıdır insanın, göz yaşını kurutmasıdır kendi yüzünde. Ne tufanlar yaşadım göçerken bir kentten diğer kente, bütün aşk melekleri şahittir kavgama benim. Sen / esmer gecelerin koynunda vuslatı tadan insan, ihtilal rüzgarıyla şiiri bırakan. Oysa bu sevdayı doyasıya yaşayan. Sen / kızıl sabahlarında sevdanın ölmeden ölmenin sırrına varıp, aşkın en ulvisini yaşayan, gelmeyeceksen eğer cehenneme devret beni.
Ve ne yardan geçilir ne de serden; bıktım artık ben bu gecelerden. Oysa rüzgar yorgundur, içinde bitiremediği aşklarla. Korkunun pençeleri yapışır omuz uçlarına sonbaharın, her köşe başında vesikalık fotoğrafları çekilir aşka inanmayanların. Ve söyleyin şimdi, kaç mevsim alacağım var sizden gölge oyunlarını öğrenmediğim için. Ağla®sam yağmur yağdı sanıyor mahalle çocukları ne yazık. Unutulduk git gide yabancısı olduğumuz iklimler gibi. Ne zaman mavice bir gemi kalksa yüreğinin limanından, kör olur ikinci kaptanlar / buz keser güverteden son bakışların. Inkarın nafiledir sevgili, nafiledir inkarın senin. Kızma / seni unutmak için girdim bu meyhaneye, bilirim ki kimse bilmez ne acıdır seni sevmek. Katliam gibi o ilk bakışların bir tufan sanki. Aklı bir karış havada yanım, kan damlıyor geceye kan görmüyor musun? Ve sonra pencereden dolar tükenişim. Dili tutuldukça şiirlerimin, çılgına dönüyorum. Her şey ifadesini kaybediyor o zaman ve şiir hep genç, hep yetimbir şey… iyiliğin sokakları dar, suluboya bir haziran bekliyor kapımızda, akşamlar susmak nedir bilmiyor.
Ey aşkının ateşinde yanmayı bir farz kıldığım, asılmalıyım eteklerine bende sevincin. Çünkü düş sabıkasız bugün, asumanın dudakları cilveli bugün. Yüzün yaşlı, yüzün telaşlı bugün. Fütûrsuz kelimeler geliyor parmaklarıma işte o zaman susup kalıyorum. Ne olursun sevgilim, korkma! Belki bir yaylanın çimenindeyim, belki bir geminin dümenindeyim, belki bir fidanım yüreğindeyim, belki nilüferim göletindeyim, kan-ter içindeyim ah nefesindeyim; yüzümde ışımadan gözlerin sabahı görmeyeceğim. Değmeyin yüreğim sancılı, anlatamam kollarımda ay sancılı. Yorgumun artık, karaya boyanmış kentlere gidip gelmekten, kirli bakışlardan, kör dostluklardan, bıktım artık. Nasıl tükürük gibiyse gülüş, namusuzun suratında bu da böyle işte. Mimozalar üşenen güneşe öykünüyor şimdi, yürekte yaşlanmış bir çocuk büyüyor. Griye dönük bir çığlığında sabahın sığamadın kabuğuma, sığamadın ve çekip gittin. Aşk dediğin baharı unutmakmış, aşk dediğin tükenmekmiş, gidenin ardından mendil sallamak dertlere kucak açmakmış. Aşk dediğin ortada kalmak, geceleri şair olmak; doğan güneşle vurulmakmış, ummanların çıkmazında.aşk dediğin tüm bunların içinde kaybolmakmış sevgili. Yol bulsak sözcüklerimize, pusat belleyip suskuyu süzülsek ince bir sevdayla okyanuslara ne ala.
Aşkım sana yüreğimi gönderiyorum ona iyi bak...
Ey gece al kuytu hüznümü yüzümden, hasretin ötesine kaç bahar var anlat bana, ezeli tekerrür eden kaç tarih. Yazar yaradan / yaradan kanayıp ölen kaç şair ey yar. Kucağımdaki nisanı gözyaşımla besledim, meğer hayat bize hep küflü şarkılar söyletmiş sevgili. Denizin hüznü bulanmıştı gözlerine, kanıyordu deniz. Serçenin avuçlarında yitiyor şimdi zaman. Aklım erir güzelliğin geçmişinde; içimde baki aşk bu hayat… bu gidişin damla damla, damladı bedenime, her bir damlada bir yıldız kaydı gökten. Korkularıma en büyük sığınaktı dudakların, tenin sevgili / gecenin geceme en güzel sunusu, yalnızlığımın bembeyaz buğusu, ki ne yana dönsem yokluğun… Tepeme gözler yağıyor / sözler saplanıyor yüreğime şimdi… Ve gecedir, parmaka uçların diken kesilir bir an, dokunsam tenin acır. Gövdemden dört nal geçen, bir deli tay olursun bazen; yangınlar ötesinde, baharların ucundasın biliyorum ama ne yazık ki seni göremiyorum. Ve geri kaldı zaman; gamzelerinden kanayan, bir gece daha örtüldü, gecenin üstüne. Ezberimdesin sen benim, iki dudak arasında erirsin. Çalıntı sevinçlerden devşirdim solaklığımın kireç yüzlü telaşını ve bak mevsimlerdir kül akan / düşlerimi emzirdiğim köy çeşmelerinde yakıyor içimi duvar diplerinin yalnızlığı, bir ağıt benimkisi / bir yakarış sadece…
Ruhumu alevine verdim bu ayrılıklarla dolup taşmış sevdaya. Kan çekiliyor damarlarımdan hokkalara. Küçüldükçe büyüyorum gözünde, büyüdükçe küçülüyorum, farkındayım bunun. Ama zor değil, hiç zor değil, demli çayı bardakta karıştırıp bir başına yudumlamak doyasıya. Lakin “çaya kaç şeker alırsın?” diye soran bir ses olmalı ya ara sıra… Hani yeri yer, göğü gök bilirdik;ipsiz uçurtmadeğilmiydi martılarımız. Değilmiş meğer hiçbir şey böyle değilmiş. Oysa ben senin cam kırıkları içindeki ellerini sevdim teneffüse çııkmak gibiydi gözlerin, yangından kurtarılan çok suretliydidolunayın. Göz çukurum kan içinde, yılların soğukluğu, yüzümdeki çiğdem yüklü hüzün bu yaşananlar. Toprak gök yüzüne çivilenir, tafan kendi yüreğini satmasıdır insanın, göz yaşını kurutmasıdır kendi yüzünde. Ne tufanlar yaşadım göçerken bir kentten diğer kente, bütün aşk melekleri şahittir kavgama benim. Sen / esmer gecelerin koynunda vuslatı tadan insan, ihtilal rüzgarıyla şiiri bırakan. Oysa bu sevdayı doyasıya yaşayan. Sen / kızıl sabahlarında sevdanın ölmeden ölmenin sırrına varıp, aşkın en ulvisini yaşayan, gelmeyeceksen eğer cehenneme devret beni.
Ve ne yardan geçilir ne de serden; bıktım artık ben bu gecelerden. Oysa rüzgar yorgundur, içinde bitiremediği aşklarla. Korkunun pençeleri yapışır omuz uçlarına sonbaharın, her köşe başında vesikalık fotoğrafları çekilir aşka inanmayanların. Ve söyleyin şimdi, kaç mevsim alacağım var sizden gölge oyunlarını öğrenmediğim için. Ağla®sam yağmur yağdı sanıyor mahalle çocukları ne yazık. Unutulduk git gide yabancısı olduğumuz iklimler gibi. Ne zaman mavice bir gemi kalksa yüreğinin limanından, kör olur ikinci kaptanlar / buz keser güverteden son bakışların. Inkarın nafiledir sevgili, nafiledir inkarın senin. Kızma / seni unutmak için girdim bu meyhaneye, bilirim ki kimse bilmez ne acıdır seni sevmek. Katliam gibi o ilk bakışların bir tufan sanki. Aklı bir karış havada yanım, kan damlıyor geceye kan görmüyor musun? Ve sonra pencereden dolar tükenişim. Dili tutuldukça şiirlerimin, çılgına dönüyorum. Her şey ifadesini kaybediyor o zaman ve şiir hep genç, hep yetimbir şey… iyiliğin sokakları dar, suluboya bir haziran bekliyor kapımızda, akşamlar susmak nedir bilmiyor.
Ey aşkının ateşinde yanmayı bir farz kıldığım, asılmalıyım eteklerine bende sevincin. Çünkü düş sabıkasız bugün, asumanın dudakları cilveli bugün. Yüzün yaşlı, yüzün telaşlı bugün. Fütûrsuz kelimeler geliyor parmaklarıma işte o zaman susup kalıyorum. Ne olursun sevgilim, korkma! Belki bir yaylanın çimenindeyim, belki bir geminin dümenindeyim, belki bir fidanım yüreğindeyim, belki nilüferim göletindeyim, kan-ter içindeyim ah nefesindeyim; yüzümde ışımadan gözlerin sabahı görmeyeceğim. Değmeyin yüreğim sancılı, anlatamam kollarımda ay sancılı. Yorgumun artık, karaya boyanmış kentlere gidip gelmekten, kirli bakışlardan, kör dostluklardan, bıktım artık. Nasıl tükürük gibiyse gülüş, namusuzun suratında bu da böyle işte. Mimozalar üşenen güneşe öykünüyor şimdi, yürekte yaşlanmış bir çocuk büyüyor. Griye dönük bir çığlığında sabahın sığamadın kabuğuma, sığamadın ve çekip gittin. Aşk dediğin baharı unutmakmış, aşk dediğin tükenmekmiş, gidenin ardından mendil sallamak dertlere kucak açmakmış. Aşk dediğin ortada kalmak, geceleri şair olmak; doğan güneşle vurulmakmış, ummanların çıkmazında.aşk dediğin tüm bunların içinde kaybolmakmış sevgili. Yol bulsak sözcüklerimize, pusat belleyip suskuyu süzülsek ince bir sevdayla okyanuslara ne ala.
Aşkım sana yüreğimi gönderiyorum ona iyi bak...