-arkadaşlar!bana istisnasız bütün insanların,başına geleceği garanti birşey söyler misiniz?
herkes ayrı ayrı birşey söyler.Fakat zaman ilerledikçe cevap neredeyse otomatik hale gelir:ÖLÜM.
-Gerçekten de ölüm bütün insanların başına geleceği kaçınılmaz olan tek şeydir çocuklar.Peki,madem öleceğimiz garanti,bu benim ölümcülbir hastalığım olduğunu göstermez mi?
Hepsi başlarıyla onaylarlar.
-Peki,ne zaman öleceğimizi biliyormuyz?
_Hayır.
-Şu an olma ihtimali varmı?
-Var.
-Yarın?
-Evet.
-30 yıl sonra?
-Olabilir.
-Mesela;bu akşam eve sağ sağlim varacağımızı biliyormuyuz?
Sınıf sessizce dinlemeye devam eder.Çünkü genellikle hayata bu şekilde hiç bakmamışlardır.Bunu hatırlatan nadir kimseler vardır.
-Peki.Eve döndüğünüzde bu sabah evden çıkarken sağ sağlim bıraktıklarınızı sağ bulma garantiniz nedir?
-Yoktur hocam.
-Peki, şimdi telefon çalıp, evdekilerden birinin öldüğünün söylenmeyeceğini, biliyor muyuz?
Sınıftakiler burada rahatsız olmaya başlarlar:
-Hocam konuyu değiştirsek?
-Ama en açık ve gerçek, muhakkak olacak bir şey üzerine konuşuyoruz.
Derin sessizlik.
-Peki,evde akşam birlikte olduğunuz kişilerden birinin bugün öleceğini bilseydiniz,o zaman aynı dün gece olduğu biçimde mi geçirirdiniz?
-Hayır. Kesinlikle çok farklı geçerdi hocam!
-Şimdi sizden rica ediyorum,lütfenbir an arkanıza yaslanın,gözlerinizi kapatın ve bu sabah evde bıraktıklarınızdan birinin gerçekten öleceğini düşünün.Dün akşamınızı nasıl geçirdiniz?Onunla aynı konularımı konuşurdunuz?Yoksa konuştuklarınız önemsiz hale mi gelirdi?Bu sabah evden çıkarken ona ne derdiniz?Onun boynuna sarılmakta tereddüt eder miydiniz?Çok sıkı sarılmaya mı,aynaya mı vakit ayırırdınız?Ona yüreğinizin taa derinliklerinden gelen bir;''Seni Gerçekten Çok Seviyorum!'' demeye ne gerek var diye düşünür müydünüz?
Peki,öyle ise, bu durumlara, yani ölüme hazır mıyız?
Sessizlik!!!
herkes ayrı ayrı birşey söyler.Fakat zaman ilerledikçe cevap neredeyse otomatik hale gelir:ÖLÜM.
-Gerçekten de ölüm bütün insanların başına geleceği kaçınılmaz olan tek şeydir çocuklar.Peki,madem öleceğimiz garanti,bu benim ölümcülbir hastalığım olduğunu göstermez mi?
Hepsi başlarıyla onaylarlar.
-Peki,ne zaman öleceğimizi biliyormuyz?
_Hayır.
-Şu an olma ihtimali varmı?
-Var.
-Yarın?
-Evet.
-30 yıl sonra?
-Olabilir.
-Mesela;bu akşam eve sağ sağlim varacağımızı biliyormuyuz?
Sınıf sessizce dinlemeye devam eder.Çünkü genellikle hayata bu şekilde hiç bakmamışlardır.Bunu hatırlatan nadir kimseler vardır.
-Peki.Eve döndüğünüzde bu sabah evden çıkarken sağ sağlim bıraktıklarınızı sağ bulma garantiniz nedir?
-Yoktur hocam.
-Peki, şimdi telefon çalıp, evdekilerden birinin öldüğünün söylenmeyeceğini, biliyor muyuz?
Sınıftakiler burada rahatsız olmaya başlarlar:
-Hocam konuyu değiştirsek?
-Ama en açık ve gerçek, muhakkak olacak bir şey üzerine konuşuyoruz.
Derin sessizlik.
-Peki,evde akşam birlikte olduğunuz kişilerden birinin bugün öleceğini bilseydiniz,o zaman aynı dün gece olduğu biçimde mi geçirirdiniz?
-Hayır. Kesinlikle çok farklı geçerdi hocam!
-Şimdi sizden rica ediyorum,lütfenbir an arkanıza yaslanın,gözlerinizi kapatın ve bu sabah evde bıraktıklarınızdan birinin gerçekten öleceğini düşünün.Dün akşamınızı nasıl geçirdiniz?Onunla aynı konularımı konuşurdunuz?Yoksa konuştuklarınız önemsiz hale mi gelirdi?Bu sabah evden çıkarken ona ne derdiniz?Onun boynuna sarılmakta tereddüt eder miydiniz?Çok sıkı sarılmaya mı,aynaya mı vakit ayırırdınız?Ona yüreğinizin taa derinliklerinden gelen bir;''Seni Gerçekten Çok Seviyorum!'' demeye ne gerek var diye düşünür müydünüz?
Peki,öyle ise, bu durumlara, yani ölüme hazır mıyız?
Sessizlik!!!
