UMUTLARLA YAŞIYORUM
Saygısızca ve hoyratça geçen bir anıydı bu yıkılan gecelerin koynunda... Yıkılan bir ümit ve hıçkırıklar kümkümesi... Aramak ve bulamamak demekti, kendimce tabii. Aramak evet aramak kadar derin ve enlemesine yapılan bir araştırma sonucunda tekrar sıfır üzerine konuşmak gibi ümitsiz ve hayallerle dolu olmanın verdiği bir meyveyi yemek ama beğenmemek, daha doğrusu tadını beğenmemek. Umudu yakaladığını zannetmişken tekrar kaybetmenin verdiği hayallerle dolu olma hüzün verici bir anı yüreğimin derinliklerinde yaşıyorum. Insanız değil mi bu hallere düşmek veya düşmemek zannedersem elimizde olan bir şey değil gibi. Veya elimizde ama biz onun nasıl yönlendirilip yönlendirilemeyeceğini bilemiyoruz. Insan olma sanatı dediğimiz bir şey varya işte onu bir türlü beceremiyorum. Veya sanat beni aşıyor desem daha mantıklı bir fikir benimsemiş olurum. Gerçek bir olayın iç yüzünde nelerin yattığını veya yatacağını önceden kestirmek tecrübe isteyen bir davranış. Lakin bu tecrübeyi olayları yaşayarak kazanmak durumu olduğu için sevgiyide böyle bir deneye tabi tutmak oldukça zor olsa gerek diye düşünüyorum kendi kendime... Bir hayal uğrunda dökülen binlerce damla gözyaşı gibi sebebi olmayan yıkık bir an. Ne an o an. Sıkıntı ve kabus dolu ama acıtan bir an. Bazen kalbimin içi gerçekten ama gerçekten çok acıyor. Ve bir gün kara toprağın içine girmeme az bir zaman kala şu mısralar dökülür dilimden;
Zaman sadece birazcık zaman
Geçici bu öfke bu hırs bu intikam
Acılarımız tarih kadar eski
Nefes alıp vermek misali olan
Zaman sadece birazcık zaman
Son bulduğu yerde sevgiler bir tek an
Böyle benzer izler etrafında
Alışkanlıklarımız bile sıradan
Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde
Gidiyorum kokun hala üzerimde
Sana korkular bıraktım birde yeni başlangıçlar
Bir kendim bir ben gidiyorum
Zaman sadece birazcık zaman
Kızgınlığım yalnızlıktan korktuğumdan
Bilirsin karanlıktan da ürkerim
Çocuklar gibi ışıkları hep yakarım bu korkudan
Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde
Gidiyorum kokun hala üzerimde
Sana korkular bıraktım birde yeri başlangıçlar
Bir kendim bir ben gidiyorum.
Ve dökülür bu mısralar, sıradan ve umutsuzca çeker giderim. Neyin içine giderim. Kötülük ve yalnızlığın içine. Dönüşü olmayan bu dipsiz kuyuda, geçtikçe zaman. Yaşadıklarımın hepsinin yalan olduğunu anlar ve yıkılır giderim işte. Saygısızca hoyratça...
Saygısızca ve hoyratça geçen bir anıydı bu yıkılan gecelerin koynunda... Yıkılan bir ümit ve hıçkırıklar kümkümesi... Aramak ve bulamamak demekti, kendimce tabii. Aramak evet aramak kadar derin ve enlemesine yapılan bir araştırma sonucunda tekrar sıfır üzerine konuşmak gibi ümitsiz ve hayallerle dolu olmanın verdiği bir meyveyi yemek ama beğenmemek, daha doğrusu tadını beğenmemek. Umudu yakaladığını zannetmişken tekrar kaybetmenin verdiği hayallerle dolu olma hüzün verici bir anı yüreğimin derinliklerinde yaşıyorum. Insanız değil mi bu hallere düşmek veya düşmemek zannedersem elimizde olan bir şey değil gibi. Veya elimizde ama biz onun nasıl yönlendirilip yönlendirilemeyeceğini bilemiyoruz. Insan olma sanatı dediğimiz bir şey varya işte onu bir türlü beceremiyorum. Veya sanat beni aşıyor desem daha mantıklı bir fikir benimsemiş olurum. Gerçek bir olayın iç yüzünde nelerin yattığını veya yatacağını önceden kestirmek tecrübe isteyen bir davranış. Lakin bu tecrübeyi olayları yaşayarak kazanmak durumu olduğu için sevgiyide böyle bir deneye tabi tutmak oldukça zor olsa gerek diye düşünüyorum kendi kendime... Bir hayal uğrunda dökülen binlerce damla gözyaşı gibi sebebi olmayan yıkık bir an. Ne an o an. Sıkıntı ve kabus dolu ama acıtan bir an. Bazen kalbimin içi gerçekten ama gerçekten çok acıyor. Ve bir gün kara toprağın içine girmeme az bir zaman kala şu mısralar dökülür dilimden;
Zaman sadece birazcık zaman
Geçici bu öfke bu hırs bu intikam
Acılarımız tarih kadar eski
Nefes alıp vermek misali olan
Zaman sadece birazcık zaman
Son bulduğu yerde sevgiler bir tek an
Böyle benzer izler etrafında
Alışkanlıklarımız bile sıradan
Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde
Gidiyorum kokun hala üzerimde
Sana korkular bıraktım birde yeni başlangıçlar
Bir kendim bir ben gidiyorum
Zaman sadece birazcık zaman
Kızgınlığım yalnızlıktan korktuğumdan
Bilirsin karanlıktan da ürkerim
Çocuklar gibi ışıkları hep yakarım bu korkudan
Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde
Gidiyorum kokun hala üzerimde
Sana korkular bıraktım birde yeri başlangıçlar
Bir kendim bir ben gidiyorum.
Ve dökülür bu mısralar, sıradan ve umutsuzca çeker giderim. Neyin içine giderim. Kötülük ve yalnızlığın içine. Dönüşü olmayan bu dipsiz kuyuda, geçtikçe zaman. Yaşadıklarımın hepsinin yalan olduğunu anlar ve yıkılır giderim işte. Saygısızca hoyratça...