Uzun zaman oldu tokalaşmayalı seninle nerden çıktı diyeceksin esti işte. Sanki yıllarca tokalaşmışız defalarca selamlaşmışız da bir tokalaşmamızın ne kadarı oldu diye düşünmüşüm bak şu işe. Sonra karakalem yerine dalıverdiğim şu tuşlara. Hasretin gözyaşı damlalarını damlatamamak ne kadar kötü diye düşündüm birden. Şimdi bunlarda nerden çıktı dersen arka planda Nilüfer'den "Erkekler ağlamaz" çalıyordu ve şimdide "Esmer Günler" çalıyor. Böyle gitmek var mıydı demek yine bana hüsran bana yine hasret, bana yine esmer günler düştü diyor. Eskiden olsa bu parçaları dinlerken gözyaşları dökerdi sevgililer ve sevenler ve aşıklar ve özleyenler. Dinler dinler yazarlardı hasret sözcüklerini.
Klavyelerde, kalem tutan ellerin titremesi olmuyor satırlarda sonra gözlerden süzülen damlaların dağıttığı mürekkep izleri sevgilinin kokusunu taşıyan mektuplar taşınmıyor postacılar tarafından. Onların götürüp getirdiği sadece kredi kartları ve ekstreleri ile icra yazıları oluyor artık. Icralık sevdalar yaşıyoruz çağımızın hastalıklı ilişkileri arasında. Kabak tadı veriyor aşklar ve sevdalar değil mi? bak nerden nereye gidiyor sohbet. Bir zamanlar mektup arkadaşlığı vardı, sayfalarca mektup yazardım Izmir'e, Sinop'a, Eskişehir'e, Almanya'ya, Kıbrıs'a, Balıkesir'e ve daha birçok yere.
Postacı bizim kapıyı çok sık çalardı bu yüzden. Ne yazardım ne anlatırdım şaşarım şimdi bitmez tükenmez bir enerji olsa gerek aynı kişiye sekiz on sayfa yazı yazmak yazıyordum işte. Onların hiçbirinde gözyaşı yoktu, aşkta yoktu, paylaşmak vardı sadece ve paylaşımlarımız güzeldi. Şimdi bakıyorum adamın MSN'i var rast gele adresler ekliyor ve sonra üzerine giydiği maskelerle birileriyle arkadaş olmaya çalışıyor. Sonra adına aşk deyip yollara düşüyor yaşıyor aşkı dönüyor ve bitiyor. Gidişler böyle olduğu müddetçe postacılar işi bırakacaklar kurye firmalarına gidecekler. Kuryeler bana kaosu hatırlatıyorlar sırtlarında onlarca kilo ağırlık ve bir an önce varmak adına ortalığa dağıtılan resmi evraklar. Motosikletlileri ise yaşamı darmadağın ediyorlar yaptığı atraksiyonlarla.
Bir damla yaşın damladığı mektubu yüreğinin üzerinde saklayan âşıkların saflığını yeniden bulursa insanoğlu işte o zaman düze çıkacak demektir insanlık.
Klavyelerde, kalem tutan ellerin titremesi olmuyor satırlarda sonra gözlerden süzülen damlaların dağıttığı mürekkep izleri sevgilinin kokusunu taşıyan mektuplar taşınmıyor postacılar tarafından. Onların götürüp getirdiği sadece kredi kartları ve ekstreleri ile icra yazıları oluyor artık. Icralık sevdalar yaşıyoruz çağımızın hastalıklı ilişkileri arasında. Kabak tadı veriyor aşklar ve sevdalar değil mi? bak nerden nereye gidiyor sohbet. Bir zamanlar mektup arkadaşlığı vardı, sayfalarca mektup yazardım Izmir'e, Sinop'a, Eskişehir'e, Almanya'ya, Kıbrıs'a, Balıkesir'e ve daha birçok yere.
Postacı bizim kapıyı çok sık çalardı bu yüzden. Ne yazardım ne anlatırdım şaşarım şimdi bitmez tükenmez bir enerji olsa gerek aynı kişiye sekiz on sayfa yazı yazmak yazıyordum işte. Onların hiçbirinde gözyaşı yoktu, aşkta yoktu, paylaşmak vardı sadece ve paylaşımlarımız güzeldi. Şimdi bakıyorum adamın MSN'i var rast gele adresler ekliyor ve sonra üzerine giydiği maskelerle birileriyle arkadaş olmaya çalışıyor. Sonra adına aşk deyip yollara düşüyor yaşıyor aşkı dönüyor ve bitiyor. Gidişler böyle olduğu müddetçe postacılar işi bırakacaklar kurye firmalarına gidecekler. Kuryeler bana kaosu hatırlatıyorlar sırtlarında onlarca kilo ağırlık ve bir an önce varmak adına ortalığa dağıtılan resmi evraklar. Motosikletlileri ise yaşamı darmadağın ediyorlar yaptığı atraksiyonlarla.
Bir damla yaşın damladığı mektubu yüreğinin üzerinde saklayan âşıkların saflığını yeniden bulursa insanoğlu işte o zaman düze çıkacak demektir insanlık.