nefreti aşmanın tek yolu var AFFETMEK...
başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz.nefret yaşamdan zevk almamızı,insanların güzel yanlarını görmemizi engeller.hiç kimse saf iyi yada saf kötü değildir.salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe,depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı.nefret dolu bir yaşam mutsuz bir yaşamdır.
AFFETMEK insanı derinleştirir.
AFFETMEK için insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir.çünkü
AFFETMEK bir seçimdir.kimsenin zorlamasıyla AFFETMEK mümkün değildir.
AFFETMEK bir süreçtir.birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür.
AFFETMEYI seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır.yani koşullu affetme yoktur.diğer insanında sizi AFFETMESINI değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin.
AFFETMEK bir seçimdir.amacı sizin rahatlamanızdır,özgürleşmenizdir.nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor yada ölmüş olması sizin AFFETME sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır.çünkü o acılar sizin acılarınız.
AFFETMEK kolay değildir. fakat özgürleşmek için gereklidir.çoğu insan AFFETMENIN nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır.oysa
AFFETMEK,geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak,yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.
AFFETMEK; o kişiyi sevmek demek değIl
AFFETMEK; o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil
AFFETMEK; o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil
AFFETMEK; o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil
AFFETMEK; o kişiyi kucaklamak değil
AFFETMEK; o kişiyi suçsuz bulmak değil
AFFETMEK; o kişiyi haklı bulmak değil
AFFETMEK; o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil,
AFFETMEK kırgınlığın küskünlüğün nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır.
AFFETMEK artık acıyı hissetmemektir.yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir.
başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz.nefret yaşamdan zevk almamızı,insanların güzel yanlarını görmemizi engeller.hiç kimse saf iyi yada saf kötü değildir.salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe,depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı.nefret dolu bir yaşam mutsuz bir yaşamdır.
AFFETMEK insanı derinleştirir.
AFFETMEK için insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir.çünkü
AFFETMEK bir seçimdir.kimsenin zorlamasıyla AFFETMEK mümkün değildir.
AFFETMEK bir süreçtir.birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür.
AFFETMEYI seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır.yani koşullu affetme yoktur.diğer insanında sizi AFFETMESINI değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin.
AFFETMEK bir seçimdir.amacı sizin rahatlamanızdır,özgürleşmenizdir.nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor yada ölmüş olması sizin AFFETME sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır.çünkü o acılar sizin acılarınız.
AFFETMEK kolay değildir. fakat özgürleşmek için gereklidir.çoğu insan AFFETMENIN nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır.oysa
AFFETMEK,geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak,yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.
AFFETMEK; o kişiyi sevmek demek değIl
AFFETMEK; o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil
AFFETMEK; o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil
AFFETMEK; o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil
AFFETMEK; o kişiyi kucaklamak değil
AFFETMEK; o kişiyi suçsuz bulmak değil
AFFETMEK; o kişiyi haklı bulmak değil
AFFETMEK; o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil,
AFFETMEK kırgınlığın küskünlüğün nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır.
AFFETMEK artık acıyı hissetmemektir.yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir.
DUYGUSAL UNUTMA AFFETMENIN DI?ER ADIDIR..........
BEN HERKESI AFFETTIM HERŞEYE RA?MEN
PEKI YA SIZ............
(ALINTI)
