Bir Alıntı da Ben Yapayım Izninizle...
Kürk Mantolu Madonna'dan
"Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, 'Bu öyle olmayabilirdi!' düşüncesi."
Çok etkileyici bir kitap: Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali
Okumanızı, okuduysanız tekrar okumanızı tavsiye ederim.
Hazır yeri gelmişken, madem böyle bir konu açıldı,
Son günlerde çok konuşulan, Türk Edebiyatının Önemli eserlerinden olan bu kitaptan alıntılar burada paylaşılabilir.
BIDIBIDI wrote:....Asıl ?ben?, otuz beş seneye yaklaşan ömrümde, ancak üç dört ay kadar yaşamış, sonra,benimle alakası olmayan manasız bir hüviyetin derinliklerine gömülüp kalmıştım...
...Insanlara kızmama imkân yoktu... Çünkü insanların en kıymetlisi, en iyisi, en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti; diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi?
4 yıl önce okumuştum Kürk Mantolu Madonna'yı... O zaman bu kadar popüler değildi.. Bu aralar tekrar başucumda... Her okuyuşta farklı bir tat bırakıyor...
"Yalnız bir şeye dayanmak artık benim için mümkün değil: her şeyi kafamda yalnız başıma saklayamayacağım. Söylemek, bir şeyler, birçok şeyler anlatmak istiyorum... Kime?... Şu koskoca dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba? Kime, ne anlatabilirim?"
?Hayatımın en dolu, en manalı zannettiğim bir devresi birdenbire boşalmış, bütün manasını kaybetmişti. En tatlı emellerinin tahakkukunu gördüğü bir rüyadan acı hakikate uyanan bir insan gibi içim çekiliyordu. Ona hakikaten dargın değildim; asla kızmıyordum. Sadece müteessirdim. ?Bunun böyle olmaması lazımdı? diyordum.?
Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey...
?On seneden beri belki boşuna herkesten kaçmışım, insanlara inanmamakta haksızlık etmişim. Aramış olsaydım, belki senin gibi birini bulabilirdim. Her şeyi o zaman öğrenmiş olsaydım, belki zamanla alışır, seni başkalarında bulmaya gayret ederdim. Ama bundan sonra her şey bitti. Asıl büyük ve affedilmez haksızlığı sana karşı yaptıktan sonra, hiçbir şeyi düzeltmek istemiyorum. Senin hakkında verdiğim yanlış bir hükme dayanarak bütün insanları suçlu tuttum; onlardan kaçtım. Bugün hakikati anlıyorum; fakat nefesimi ebedi bir yalnızlığa mahkum etmeye mecburum. Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. Ikinci defa oynayamam? Artık benim için eskisinden beter bir hayat başlayacak.?
