Bir zamanlar bir prens varmış. Bu prens evlenmek istiyormuş ama evleneceği kişi gerçek bir prenses olmalıymış. Böyle birini bulmak için bütün dünyayı dolaşmış ama çok büyük bir hayal kırıklığına uğramış. Çünkü karşısına çıkan prenseslerin hakiki olup olmadığını bir türlü anlayamıyormuş. Hep eksik bir şeyler bir şeyler oluyormuş. Sonunda üzüntü ve umutsuzluk içinde yurduna dönmüş.
Bir gece korkunç bir fırtına çıkmış; şimşekler çakıyor gök gürlüyor bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyor kıyametler kopuyormuş. Derken sarayın kapısı çalınmış yaşlı kral gidip kapıyı açmış. Fakat o da ne kapıda yağmurdan ve fırtınadan perişan olmuş bir zavallı bir kız duruyormuş. Üstelik her tarafından sular akan tepeden tırnağa sırılsıklam olmuş bu kızgerçek bir prenses olduğunu söylüyormuş.
“Eh anlarız bakalım!” diye düşünmüş yaşlı kraliçe ama kimseye bir şey söylememiş. Yatak odasına gitmiş yere bir bezelye tanesi koymuş. Bu bezelye tanesinin üzerine yirmi tane döşek döşeklerin üzerine de yirmi tane kaz tüyü yatak koymuş.
Gece olunca prenses bu yatakta yatmış.
Sabah olunca kıza gece nasıl uyuduğunu sormuşlar.
“Ah korkunç bir şeydi!” demiş prenses. “Bütün gece gözümü bile kırpmadım! Allah bilir ne vardı yatak ta! Sert bir şeyin üstünde yatmışım gibi her yerim çürüdü mosmor kesildi! Gerçekten berbattı!”
Böylece anlaşılmış ki yirmi döşek ve yirmi kaz tüyü yatağın altındaki bezelye tanesini hissedecek kadar nazlı narin olduğuna göre bu prenses hakiki bir prensestir!
Prens onunla evlenmiş. O bezelye tanesini de müzeye koymuşlar.
)
