Hiç yaşamak istemediğin olmuş muydu senin?
Hiçbir güne ağlamaktan sırılsıklam olmuş yastığında uyandın mı?
Hiç güneşli günlere sırtını dönüp perdelerini kapadın mı?
Insanlar seni anlamadığında ne yapmayı tercih ettin?
Sustun mu, yoksa anlatmaya çalışmayı denedin mi ?
Yüreğindeki bir insanı kaybettin mi ?
O, hayatından gittiğinde ne yaptın peki ?
Nasıl böyle güçlü kaldın?
Bu sorularla ne kadar da yalnızım
Daha yürümeye yeni başlayan bir çocuk gibi bende sanki dünyayla tanışıyorum...
Insanların gerçek yüzünü görmeye başladım,
sonra şaşırdım, ben hiç onlara benzemiyordum.
Kendime kızdım iyi niyetime, saflığıma
Hiç beklemezken sevgi çalıverdi kapıyı..
Önce içeri aldım, sonra bağrıma bastım onu..
Çünkü sen sevginin ta kendisiydin...
Sevgide sendin benim için...
Hep siyah,beyaz ve monoton olan hayatıma binlerce rengi,
heyecanı sen kattın.
Her gün binlerce rol içinde girdin hayatıma
Sarılırken sevgilim oldun, dertleşirken can dostum
Yanlış yaptığım zamanlarda bana kızarken babama benzettim seni...
Bana bir şey olmasın diye, beni her şeyden sakınırken koruyucu meleğim oluverdin...
Ne zaman üzülsem senin kucağında ağlamaya alıştım artık...
Nereye gitsen yanımda seni de götürürüyorum...
Sevdamı anlatacak kelime bile bulamıyorum.
Sana baktığımda öylece kalıyorum
Ne bir alışkanlık oldun ne de bir sevgili
Adını hala koyamadım.
Içimde böylesine büyümüşken, bu sevdayı ölesiye yaşarken,
seni kaybetme korkusuyla geçen günler boyu içimi bir telaş aldı..
Ya bu rüya biterse, ya beceremezsek?
Işte sevgili, sana bu soruları sormamda ki neden sadece buydu Sen her şeyi benden daha iyi bilirsin.. Eğer sen gidersen yaşamak istermiyim sence.. Sabahları yastıklarım kuru kalır mı hiç? Herkes tek kişilik hayatlarına döndüğünde omuzlarımdaki yitik sevdayı taşıyabilir miyim? Benim yüreğim kaybetmenin ne demek olduğunu bilmiyor....!
Hiçbir güne ağlamaktan sırılsıklam olmuş yastığında uyandın mı?
Hiç güneşli günlere sırtını dönüp perdelerini kapadın mı?
Insanlar seni anlamadığında ne yapmayı tercih ettin?
Sustun mu, yoksa anlatmaya çalışmayı denedin mi ?
Yüreğindeki bir insanı kaybettin mi ?
O, hayatından gittiğinde ne yaptın peki ?
Nasıl böyle güçlü kaldın?
Bu sorularla ne kadar da yalnızım
Daha yürümeye yeni başlayan bir çocuk gibi bende sanki dünyayla tanışıyorum...
Insanların gerçek yüzünü görmeye başladım,
sonra şaşırdım, ben hiç onlara benzemiyordum.
Kendime kızdım iyi niyetime, saflığıma
Hiç beklemezken sevgi çalıverdi kapıyı..
Önce içeri aldım, sonra bağrıma bastım onu..
Çünkü sen sevginin ta kendisiydin...
Sevgide sendin benim için...
Hep siyah,beyaz ve monoton olan hayatıma binlerce rengi,
heyecanı sen kattın.
Her gün binlerce rol içinde girdin hayatıma
Sarılırken sevgilim oldun, dertleşirken can dostum
Yanlış yaptığım zamanlarda bana kızarken babama benzettim seni...
Bana bir şey olmasın diye, beni her şeyden sakınırken koruyucu meleğim oluverdin...
Ne zaman üzülsem senin kucağında ağlamaya alıştım artık...
Nereye gitsen yanımda seni de götürürüyorum...
Sevdamı anlatacak kelime bile bulamıyorum.
Sana baktığımda öylece kalıyorum
Ne bir alışkanlık oldun ne de bir sevgili
Adını hala koyamadım.
Içimde böylesine büyümüşken, bu sevdayı ölesiye yaşarken,
seni kaybetme korkusuyla geçen günler boyu içimi bir telaş aldı..
Ya bu rüya biterse, ya beceremezsek?
Işte sevgili, sana bu soruları sormamda ki neden sadece buydu Sen her şeyi benden daha iyi bilirsin.. Eğer sen gidersen yaşamak istermiyim sence.. Sabahları yastıklarım kuru kalır mı hiç? Herkes tek kişilik hayatlarına döndüğünde omuzlarımdaki yitik sevdayı taşıyabilir miyim? Benim yüreğim kaybetmenin ne demek olduğunu bilmiyor....!